Allure


beelden Willem van Oranje

Als je een staatsman met een standbeeld wil eren, moet zo’n beeld dan een beetje op een eh… écht mens lijken of is ‘het statement van de kunstenaar’ uiteindelijk belangrijker? En dan nog wat: moet zo’n beeld ook niet een beetje allure uitstralen? Ik ben me bewust van het feit dat ik me, als niet-deskundige, nu op glad ijs bevind, maar ik heb natuurlijk wél een mening over dat beeld van Willem van Oranje, dat volgend jaar wordt ‘opgericht’ aan de kop van de Hofstraat. Het gaat mij nu even niet over het nut en de wenselijkheid er van, want die discussie is inmiddels (ja, ook in mijn columns) al uitgebreid gevoerd. Dat ding komt er… of we dat nu leuk vinden of niet en u en ik mogen, zo las ik in mijn krant, een beetje meebeslissen welke van de vier ontwerpen straks, voor de muur van de Berckenpoort (nabij het Statenplein) komt te staan. Wellicht vindt u mij nu wat ál te conservatief of misschien zelfs een cultuurbarbaar als ik zeg moeite te hebben met de ontwerpen die momenteel, in het museum Hof van Nederland ter inzage liggen. Die ontwerpen zijn, laat ik het voorzichtig zeggen, nogal bijzonder en wat mij betreft niet in de positieve zin van het woord. Ik zie (keuze 1) een sullig kijkend mannetje met een lullig hondje aan zijn voeten, ik zie (keuze 2) een angstig gezicht in spookwit keramiek (loop daar maar eens langs als je een avondje zwaar gepimpeld hebt), ik zie (3) een bronskleurige ‘druipkaars’ en (4) een soort vitrinekast met een beschilderd bordje er in. Mensen die er verstand van hebben zullen ongetwijfeld beweren dat alle ontwerpen van hoog niveau zijn en ik zie ook heus het vakmanschap wel. Toch vind ik dat die kunstwerken geen waardig ‘eerbetoon’ zijn aan onze Vader des Vaderlands. Een standbeeld van Neêrlands ‘founding father’ zou wat mij betreft best wat minder kunstzinnig, wat realistischer en vooral wat ‘krachtiger’ mogen zijn. Aelbert Cuyp kreeg ooit een lachwekkend bollenbeeld toebedeeld en heet nu Flipje. Ik vrees dat Willem straks een malle Willempie wordt.

De ontwerpen (van links naar rechts): een traditionele ‘Willem op een sokkel met hondje’ van Arie Schippers; een ‘vitrinekast’ van Pieter Laurens Mol; de ‘smeltkaars’ van Anne Wenzel en ‘het angstige spook’ van Johan Tahon.

Advertenties

2 comments

  1. Allemaal redenen temeer om van een beeld af te zien. De figuur Willem van Oranje, gezien als de vader des vaderlands, is op zijn minst een omstreden figuur met bloed aan zijn handen en een gigantische opportunist die handelde uit welbegrepen eigenbelang, lees het betreffende boek er maar eens op na. Dus ik zou zeggen gewoon niet doen in de stad van de gebroeders de Witt die in opdracht van een nazaat van dezelfde Willem I in Den Haag werden vermoord. Elders worden er discussies gevoerd om standbeelden van omstreden historische figuren te verwijderen w.o. van Jan Pietersz. Coen. Mede gezien de lelijke ontwerpen beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Gewoon niet aan beginnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s