Hoop


journalistAls jochie van tien wist ik het al… ik moest en zou journalist worden. Waarom? Om die grote boze wereld te verbeteren natuurlijk: nergens meer oorlog, niemand meer honger en eh, altijd lekker weer en gratis roze koeken voor iedereen. Ik had zojuist een regionale opstelwedstrijd gewonnen (onderwerp: oorlog) waar zo’n beetje alle basisscholen in het Rijnmondgebied aan deelnamen en de hoofdprijs was dat mijn opstel zou worden afgedrukt in ‘Het Zuiden.’ Vanaf het moment dat ik onder dat stukkie mijn naam zag staan had ik geen enkele twijfel meer over mijn toekomst. Ik zette mijn aanvankelijke aspiraties om brandweerman, linksbuiten van Feyenoord of ‘sheriff te paard’ in New York City te worden (wij keken thuis naar McCloud) overboord, werd oprichter, samensteller, verslaggever en hoofdredacteur van menig, soms eenmalig verschenen, schoolkrantje en op het Gemeentelijk Lyceum aan de Noordendijk (we waren inmiddels naar Dordt geëmigreerd) stelde ik mijn vakkenpakket dusdanig samen dat een toekomst als de nieuwe Lou Grant (die serie heb ik verslonden) onvermijdelijk was.
Onlangs werd ik geïnterviewd door een verslaggever van een lokale wijkkrant. ,,En… heb je de wereld nog kunnen verbeteren?’’ vroeg hij me lachend nadat hij bovenstaand relaas geduldig had aangehoord.
Ik moest even goed nadenken over mijn antwoord. Ruim dertig jaar al verdien ik mijn boterham in de journalistiek, maar de wereld is nog steeds groot en misschien wel ‘bozer’ dan ooit; er is nog altijd onrecht, oorlog en honger en roze koeken zijn helaas nooit gratis geworden. Was het dan allemaal zinloos?
Dan belt mijn dochter: ze zit op de School voor Journalistiek en loopt stage bij een grote regionale omroep. Met een voor mij herkenbare verbetenheid heeft ze zich op haar onderwerp van de dag gestort en ze vraagt me naar wat telefoonnummers van voorlichters, raadsleden en wethouders die ze hierover aan de tand wil voelen. Die nummers noteert ze gehaast, maar mijn voorgestelde plan van aanpak hoort ze ongeduldig aan. ,,Fijne tips hoor pa, maar ik doe het op mijn manier.’’
Op de vraag van de verslaggever kon ik maar één antwoord geven: ,,Geen idee, maar ik blijf hoopvol.’’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s