Kopen?


junk1Goof is een schooier van de ouwe school… het type heroïnejunk dat je vandaag de dag nog maar mondjesmaat tegen komt: lang haar, verwaarloosde soepbaard en broodmager. Vroeger leurde hij met fietsen en autoradio’s, tegenwoordig verkoopt hij vooral mobieltjes en navigatiesystemen. ,,Ja… betrapt!’’ luidt mijn plagerige begroeting als ik hem tegenkom op het uitlaadveldje achter de Blekersdijk, dat tegenwoordig vooral dienst doet als hangplek voor wazige wappies. Goof schrikt zich een rolberoerte, maar ziet dan dat ik het ben en zijn angstblik maakt plaats voor een tandeloze grijns. Na schichtig om zich heen gekeken te hebben (,,Die popo’s zitten overal tegenwoordig’’) opent hij een tas waarin zich een mobiele telefoon bevindt van een gewild merk. ,,Kopen? Gisteren eerlijk gevonden op een terrastafel,’’ zegt hij. Aan de blik in zijn ogen zie ik dat hij zelf ook wel weet dat ik daar niet in trap. Ik ken Goof al tientallen jaren; ontmoette hem voor het eerst op de rechtbank, waar hij wegens diefstal moest voorkomen en waar ik, voor deze krant, verslag deed van grote en kleine rechtszaken. Hij zag er destijds nog wat minder ‘verweerd’ uit en ik moest om hem grinniken omdat hij op elke vraag van de rechter (die hij voortdurend aansprak met ‘excellentie’ in plaats van met het gebruikelijke ‘edelachtbare’) een pasklaar antwoord had ter omlijsting van zijn vanzelfsprekende onschuld. Goof was op een koude winternacht door de politie opgepakt in de binnenstad met een tas vol autoradio’s, kort nadat er een melding was binnengekomen van een tiental ingeslagen autoruiten in een nabijgelegen parkeergarage. ,,Die tas had ik op straat gevonden’’, zo luidde destijds zijn verweer. ,,Toen ik werd aangehouden was ik nét onderweg naar het politiebureau om ‘m af te geven.’’ Nooit eerder zag ik een rechter zó onbedaarlijk  in de lach schieten.
Een echt gesprek werd het niet gisteren, want op het parkeerterrein nabij het hondenveldje kwam een politieauto aanrijden en Goof trok een sprint naar het hek aan de andere kant. ,,Sorry hoor, maar ik heb nog wat factuurtjes open staan,’’ verexcuseerde hij zich nog, voordat hij om de hoek verdween.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s