Mijn Columnjaar 2


type2Gisteren blikte ik terug op de columns die ik in de eerste helft van 2019 schreef. Vandaag het vervolg daarop, te beginnen in juli, toen zo’n beetje ‘tout politiek Dordt’ boos was op wethouder Piet Sleeking, omdat hij ‘tactisch gezwegen’ (eigenlijk dus gelogen) had over de komst van de dagopvang van het Leger des Heils naar het Kromhout. Dat ‘beloofde’ een pittige raadsvergadering te worden, maar niets bleek minder waar, want na een mallotig stukje schuifdeurentoneel nam de gemeenteraad genoegen met een ‘excuusje met tegenzin’ van de zondaar. Het zei veel, zo niet alles, over de machteloosheid en misschien ook wel de zwakte van de huidige Dordtse raad. Augustus stond in het teken van de vermissing van plaatsgenoot Dirk Dalebout, wiens zielloze lichaam pas weken later zou worden aangetroffen en in september prees ik het idee van burgemeester Kolff om de binnenstad tijdens de jaarwisseling volledig vuurwerkvrij te maken. Benieuwd wat daar in de praktijk van terecht gaat komen. In oktober vroeg ik mij af waarom een geplande raadsvergadering over het onderwerp ‘financiële garantstelling nieuw stadion FC Dordrecht’ ineens werd uitgesteld. Dat werd in december duidelijk: die garantstelling komt er niet, hetgeen wel eens het einde van profvoetbal op dit eiland zou kunnen inluiden. In november zemelden we met z’n allen weer traditioneel over het kleurtje van Piet (nee, niet Sleeking) en in december draaide het vooral om de vraag of die Kerstmarkt nou, vanwege ‘beangstigende’ weersvoorspellingen nou wél of niet afgelast had moeten worden. Achteraf niet natuurlijk, maar tóch wil ik vanaf deze plek de mensen prijzen die de moed hadden om vóóraf tot dit besluit te komen. Achteraf praten is makkelijk… daar weet ik als columnist alles van.
Op oudejaarsavond hef ik het glas op hen die ons ontvielen: op Dirk Dalebout, op Angelo en op Jaap van Visser. Toch zal ik in mijn hoofd vooral bezig zijn met twee andere mensen van wie ik in 2019 afscheid moest nemen, namelijk mijn schoonmoeder Mieke en mijn moeder Neeltje. Die laatste proostte altijd met de woorden ‘Voor nou en nog eens.’ Die hou ik er in.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s